میعادگاهی به نام ابیانه

Capture

میعادگاهی به نام ابیانه

ابیانه، مقر همه ابیانه‌ای‌ها در سراسر جهان است. میعادگاه ابیانه‌ای‌هاست. فرقی نمی‌کند کجا باشند و با چه سبکی زندگی کنند. فرقی نمی‌کند که شغلشان چیست و چه درگیری‌هایی دارند. وقت قرار که رسید، در مناسبت‌های خاصی در سال، ابیانه‌ای هرکجا باشد بی قرار ابیانه می‌شود، خودش را به ابیانه می‌رساند، لباس ابیانه می‌پوشد و در آیین ابیانه با تمام وجود حضور فعال پیدا می‌کند تا قرار یابد. ابیانۀ امروز را فقط با دانستن و فهمیدن این قرار و بی قراری می‌توان فهمید.

در گذشته تاریخی ساختار زیستگاه ابیانه با همین آیین‌های فرهنگی در ذهن مردم شناخته می‌شد؛ مهمترین مسیر مسیر ارتباطی نیست، مسیر حرکت نخل در ابیانه است. مهمترین خلاف یک خانه، سد کردن راه نخل است. مهمترین فضاها فضای تجمع است. و عکس‌های تاریخی ابیانه، بیشتر از آنکه معماری یا طبیعت ابیانه را نشان دهد، اجتماعات مردم ابیانه را نشان می‌دهد.

شاید مهم‌ترین این قرارها، در ایام عاشورا، تاسوعا، عید فطر، تحویل سال و سیزده به در باشد. در روز تاسوعا جغجغه زنی، شده برداری و ذاکری خوانی مهم‌ترین اتفاقات اجتماعی ابیانه است. در این روز نخل گردانی هم انجام می‌شود اما مفصل نیست؛ رویداد غالب روز تاسوعا جغجغه زنی است. روز عاشورا اما نخل گردانی محلات مهمترین اتفاق است. مردم به آن عرق خاصی دارند؛ هر کسی حق گرفتن نخل را ندارد، این سهمیه‌ای موروثی است. روز عاشورا محلات بالا و پایین ابیانه با تزیین و تقدیس نخل، اجتماعشان را به رخ یکدیگر می‌کشند.

روز عید فطر ابیانه‌ای ها برای اقامه نماز گرد هم می‌آیند و آیین‌های آن روز را به جا می‌آورند. ایام نوروز هم ابیانه‌ای‌ها به هر قیمتی در ابیانه هستند و روز سیزدهم نوروز سیزده به در دسته جمعی ابیانه‌ای ‌ها در دل طبیعت برگزار می‌شود. 

ابیانه‌ای‌ها هر کجا که باشند، احوال ابیانه را می‌پایند. مراقبت می‌کنند و نگرانند. از تمام وقایع روزمره روستا خبر دارند، نظر می‌دهند، اگر لازم باشد قرار می‌گذارند و همه با هم می‌آیند. آنها از اینکه فقط افراد دائماً ساکن در روستا برای انتخاب شورا حق رأی دارند، گله مند‌ اند. برای اهالی ابیانه، ساکن هرکجا، مهم است که امور میعادگاهشان به دست که باشد. این ابیانه آنهاست. میعادگاهشان است. آنجا گرد هم می‌آیند و فرهنگ ابیانه را زنده نگه می‌دارند؛ فرهنگی که ناظران بیشتر آن را در مظاهر کالبدی‌اش دیده‌اند. منظر فرهنگی ابیانه، با تمام ویژگی‌های طبیعی، فرهنگی و کالبدیش، حاصل این فرهنگ است. حاصل با هم بودن این مردم است؛ حاصل اجتماعی است که متحد با هم، طبیعت و معماری و فرهنگ و زندگی را شکل‌ داده‌اند، حفظ کرده‌اند و پاس داشته‌اند؛ اینجا ابیانه آنهاست. این گرد هم بودن، و این بی قراری برای ابیانه، مهمترین میراثی است که باید حفاظت کرد و پاس داشت.

 

Leave a Comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *